In december 2019 in een ver ver land hier vandaag ontstond dit virus. Nog ver van ons bed en eigenlijk waren we hier niet meebezig. Toen begin februari de eerste patient in Nederland ziek werd was het wel even schrikken maar hey wat kan er gebeuren. Wisten wij veel dat op 13 maart de wereld in een nachtmerrie of slechte film zou belanden.
Met open mond keken we naar de persconferentie dat scholen gingen sluiten en we thuisonderwijs moesten geven. Ook het werken vind thuis plaats en al rap volgden er meer maatregelen. 1,5 meter afstand, niet meer op bezoek bij opa Jos. Maar even goed blijf thuis dus ook alle andere lijflijke contacten met opa en oma werden verbroken. Niet meer uiteten, niet meer sporten.
De straten werden rustig, maar het werk werd achtelijk. De eerste paar dagen stonden de teefoons roodgloeiend, 3 x per dag opladen. Het ene voicemail bericht na de andere omdat je steeds aan de telefoon was. Meerdere gemiste appjes en tientallen nieuwe appgroepen.
Onze kinderen leerden nieuwe woorden zoals stttt, nu even niet en zo!!!
En wij leerden terug naar school gaan, nieuwe ritmes en structuur en bovenal creatief zijn.
In dit blog neem ik jullie mee van onze dagelijkse saaiheid met uitdaging. En proberen we positief tegen alles aan te kijken want hoewel we veel moeten inleveren krijgen we er eigenlijk ook veel voor terug. meer tijd voor elkaar, veel meer samen, samen koken, samen spelen Oftewel familietijd.
Dus we zijn gestart met weekschema's en nog snel een ritje naar Ikea voordat deze dichtging. Letterljjk ging deze dicht nadat we geweest waren pfff.
De kids hebben hun schema en kregen hun tasjes met boeken en opdrachten. Voor Owen een stapel met boeken, voor veroushka een kleinere tas met werkjes.
Owen kan via google classroom zijn opdrachten bekijken en maken en inleveren.
En ook via googleclassroom kan hij contact met klasgenoten maken.
Voor Veroushka hebben we een gymmat en een rad van fortuin zodat we spelenderwijs toch met taal en cijfers bezig zijn
Met open mond keken we naar de persconferentie dat scholen gingen sluiten en we thuisonderwijs moesten geven. Ook het werken vind thuis plaats en al rap volgden er meer maatregelen. 1,5 meter afstand, niet meer op bezoek bij opa Jos. Maar even goed blijf thuis dus ook alle andere lijflijke contacten met opa en oma werden verbroken. Niet meer uiteten, niet meer sporten.
De straten werden rustig, maar het werk werd achtelijk. De eerste paar dagen stonden de teefoons roodgloeiend, 3 x per dag opladen. Het ene voicemail bericht na de andere omdat je steeds aan de telefoon was. Meerdere gemiste appjes en tientallen nieuwe appgroepen.
Onze kinderen leerden nieuwe woorden zoals stttt, nu even niet en zo!!!
En wij leerden terug naar school gaan, nieuwe ritmes en structuur en bovenal creatief zijn.
In dit blog neem ik jullie mee van onze dagelijkse saaiheid met uitdaging. En proberen we positief tegen alles aan te kijken want hoewel we veel moeten inleveren krijgen we er eigenlijk ook veel voor terug. meer tijd voor elkaar, veel meer samen, samen koken, samen spelen Oftewel familietijd.
Dus we zijn gestart met weekschema's en nog snel een ritje naar Ikea voordat deze dichtging. Letterljjk ging deze dicht nadat we geweest waren pfff.
Owen kan via google classroom zijn opdrachten bekijken en maken en inleveren.
En ook via googleclassroom kan hij contact met klasgenoten maken.
Reacties
Een reactie posten